कविता

सुचल्या पाहिजेत, गाण मनाचं घेउन
नाचल्या पाहिजेत |
शब्दां शब्दांतून चांदण्या सांडल्या पाहिजेत
कविता ……
को या कागदावर रंग गुलाबी घेउन रंगल्या पाहिजेत
प या स्वप्नांच्या राज्यात उतरल्या पाहिजेत
कविता ……
फुले घेउन फुलल्या पाहिजेत
झुले घेउन वा यावर झुलल्या पाहिजेत
कविता ……

पऱ्या होउन खुलल्या पाहिजेत
फुल पाखरू होउन बागडल्या पाहिजेत
फुल पाखरू होउन हसल्या पाहिजेत
कविता ……

मेघ होउन बरसल्या पाहिजेत
पिसारे होउन नाचल्या पाहिजेत
कविता ……

आठवणींनी शहारल्या पाहिजेत
गंध घेउनी बहरल्या पाहिजेत
कविता ……
तुझ्या माझ्या भेटीची साक्ष ठरल्या पाहिजेत
कविता ……

आमचा मण्या

आमचा मण्या खुपच गुणी
जेवायला बसताना विसरतो पाणी

खेळण्यापुढे सारेकाही विसरतो
कार्टुन मात्र न चुकता बघतो

मण्याला आवडतात स्केटींगचे बुटे
न पडता जातो-येतो इकडून तिकडे

अभ्यास याला नकोसा असतो
गोष्टीचे पुस्तके दिवस-रात्र वाचतो

मण्याला येतात भरपुर गाणी
आहे किनई आमचा मण्या गुणी

आला पाऊस पाऊस

आला पाऊस पाऊस
किती छान सुटे वास

पाणी आणावया ढग पळती
पाणी बरसवूनी धरा सुखवीती
पावसात भिजताना
मौज वाटे माझ्या मना

आई म्हणे पुरे आता
ताप येईल भिजता, ताप येईल भिजता

आला पाऊस पाऊस आला पाऊस पाऊस....

बिच्चारा कावळा

कावळ्याने लावली
'लव्हली अ‍ॅण्ड लव्हली'

म्हणाला होणार मी गोरा-गोरापान
दुसर्‍यांन सारखा दिसणार छान !

म्हणतात ना मला काळा काळा
बघा, हंस आता झाला कावळा

दात घासेन खोलगेट खॅंसिगर्डनी
मॅक्वागार्ड मधले पीनार पाणी

होईल माझा गोड गळा
मला लाजेल कोकीळा

केली साबन फीक्स
लावीन फक्त टक्स

पॅंट घालीन टफ अ‍ॅण्ड टफ
पावडर लावायला मॉन्संसचा पफ

कावळा आता फार बदलला
पण त्यावर असरच नाही झाला

मग कावळा खूप-खूप रडला
साधेच रहाण्याचा निश्चय केला

गणपती बाप्पाशी गप्पा

नमस्कार माझा गणपती राया
का म्हणतात बरे तुला मोरया

तू किती आहेस मोठा
तुझे वाहन उंदीर किती छोटा

खरे तर तू माझे ऐक
तुझे वाहन बदलून टाक

पृथ्वीवर आहेत किती तरी मॉडेल
तुला यातील एक नक्कीच आवडेल

तू खातोस त्यातला मला दे ना एक लाडू
मी देईन तुला पाणी प्यायला छान छान गडू

देवात सर्वात मोठा तुझाच मान
करतात सारे तुझेच गुणगान

माझा राग नको येऊ देऊ गणपत्ती बाप्पा
मला आवडतात फक्त मारायला गप्पा

पाऊस वेडीपाऊस वेडी

पाऊस पडताना का महिती नाही मनाचं भिरंभिरं होते
फुलपाखरा प्रमाणे पंख लेऊन तुझ्या आजुबाजुस घुटमळते

हा पऊस येतो तो वेगळीच हुर हुर घेऊन येतो
मला तुझ्यात अधिक अधिक गुंतवून ठेवतो

असे वाटते पाखरू व्हावे मी, मला सोनेरी पंख फुटावे
क्षणाचा ही विलंब न लावता तुझ्या मिठीत विरघळून जावे

मला खरतरं पाऊस खूप खूप आवडतो
अन अशा पावसात तुझा विरह नकोसा होतो

कशी समजावू मी माझ्या वेड्या मनाला....
कशी सावरु सांग अशा चिंब ओल्या क्षणाला....


--------- श्वेता

अनिरुद्ध

एकदा देव मला प्रसन्न झाला
म्हणे,'कुठला वर हवा बेटा तुला?'

मला देवाने नमागताच सारे काही दिलेले
काय मागावे हे मज पामराला न उमगलेले

नुकतेच होते हरवले मातृछत्र
उणीव मनात होती तीच मात्र

'मज माझी हवी आई' नकळत साश्रु बोलले
हे ऐकूणी प्रेमळ देवाच्याही डोळ्या अश्रु दाटले

'बेटा हे नको मागू, दुसरे काही सांग
मनातली कुठलीही गोष्ट मला तू माग'

खूप विचार करुनही मज उमगत नव्हते
काय मागु काय मागु हा विचार करत होते

देवानेच मला स्वत:चा अंश दिला
'सुखी हो' असे म्हणुन अदृष्य झाला

हाच दैवी अंश 'अनिरूद्ध' च्या रुपाने लाभला
आयुष्यभर पुरेल येवढी संपत्ती देवाने दिली मला